Ωστόσο, το check-in στο σκάφος ήταν πολύ κακό. Παραλάβαμε το σκάφος στις 6:40 μ.μ. επικοινωνώντας απευθείας με τον τεχνικό στην προβλήτα, διαφορετικά θα περιμέναμε ακόμη περισσότερο, παρόλο που η εταιρεία ναύλωσης ανακοίνωσε την επιβίβαση στις 5:30 μ.μ. Είχαμε ήδη έτοιμα εφόδια για το σκάφος, αλλά ο καθαρισμός ήταν ακόμα σε εξέλιξη. Επιλέξαμε επίσης αυτό το σκάφος με το σκεπτικό ότι είχε εξωτερική ψησταριά, την οποία ο τεχνικός δεν κατάφερε να θέσει σε λειτουργία ακόμη και μετά από τρεις προσπάθειες (2× το Σάββατο βράδυ και 1× την Κυριακή πρωί). Τελικά, συμφωνήσαμε ότι θα έφερνε έναν άλλο τεχνικό την επόμενη μέρα και τελικά θα επιστρέφαμε με το σκάφος (δεν τηλεφώνησε για μια ολόκληρη εβδομάδα). Ταυτόχρονα, έλειπε η βάρκα, την οποία έφερε το Σάββατο βράδυ ένας νεαρός υπάλληλος που δεν είχε τη δύναμη ούτε καν να την ανεβάσει στο σκάφος και ζήτησε ένθερμα συγγνώμη που όλοι είχαν ήδη φύγει (ήταν περίπου 9:00 μ.μ. το Σάββατο), οπότε ακόμα κι αν θέλαμε, δεν θα μπορούσαμε να πλεύσουμε το Σάββατο βράδυ. Το αποκορύφωμα όλων αυτών, ωστόσο, ήταν η ανακάλυψη την Κυριακή μετά την αναχώρηση ότι τα είδη προσωπικής υγιεινής μας είχαν χαθεί από τα ντουλάπια του μπάνιου, και τη Δευτέρα το πρωί ανακαλύψαμε το γιατί. Σε όλη τη διάρκεια της κρουαζιέρας, υπήρχε ένας αρουραίος στο πλοίο μαζί μας, ο οποίος έσκιζε είδη προσωπικής υγιεινής, πλαστικές σακούλες (συμπεριλαμβανομένων σκουπιδιών) και χαλούσε φαγητό (είχε πάει παντού εκτός από μερικά ντουλάπια στο σαλόνι). Μπορώ μόνο να κάνω εικασίες εκ των υστέρων για πόσο καιρό βρισκόταν το τρωκτικό στο πλοίο και αν αυτό συσχετιζόταν με κάποιο τρόπο με το καθυστερημένο check-in. Σε κάθε περίπτωση, αναρωτιέμαι αν το πλήρωμα ενημερώθηκε για αυτό το γεγονός μετά από εμάς, επειδή παρά τις προσπάθειες τεσσάρων μικρών παγίδων και δύο μεγάλων, το ζώο δεν μπόρεσε να πιαστεί.